Skip to content

Help, ik heb puistjes! // mijn acne&isotretinoïne-verhaal

Puistjes zijn niks om je over te schamen. Heel wat jonge mensen krijgen er in hun leven wel eens mee te maken. Vaak is het hormonaal en ebt het vanzelf weg. Toch kan het zijn dat de acne erg hardnekkig is en niet lijkt weg te gaan. Het overkwam mij! Vandaag deel ik met jullie mijn acne-verhaal, en hoe ik de puistjes probeer te verminderen.

Mijn acne kwam opsteken in mijn pubertijd. Ik denk dat mijn eerste puistjes er al waren toen ik 12 was, maar deze waren nog erg klein en logisch voor die leeftijd. Tegen dat ik 14 was, stond echter mijn hele voorhoofd vol. Ik liet dan ook een frou knippen in mijn haar om de puistjes wat minder te doen opvallen. Voor de eerste keer ging ik naar de dermatoloog: ik kreeg zalfjes voorgeschreven van de apotheker en medicatie (minocycline) die de puistjes moesten doen verminderen.

In de maanden die volgden smeerde ik goed mijn zalfjes en na ongeveer een half jaar was er verbetering te zien. Mijn huid was wat gladder en de puistjes waren verminderd. De medicatie mag je natuurlijk ook niet té lang nemen dus besloot ik te stoppen hiermee. Een paar maanden later stond mijn huid terug vol. Weer nam ik minocycline voor een half jaar en weer was de acne zo goed als weg, maar vanaf het moment dat ik stopte met de medicatie kwamen ze hardnekkiger dan ervoor terug.

Ik besloot daarom te stoppen met de medicatie en sterkere zalf te proberen, namelijk Differin. Deze zalf droogt je huid, en daarmee dus ook de puistjes helemaal uit. Maar zelfs al was er wat verbetering, mijn gezicht stond nog steeds vol.

Mijn laatste redding, zo dacht ik, was de pil. Veel jonge meisjes nemen de pil om hun huid te verbeteren, en omdat het bij mijn zus had gewerkt had ik er wel vertrouwen in dat dat bij mij ook zo zou zijn. Hiermee ben ik dan begonnen in de hoop de acne weg te drijven, maar zes maanden later was er geen verschil te zien.

Ondertussen werd de acne eigenlijk alleen maar erger. De acne ging ontsteken, stond overal, en deed zelfs pijn. Begin van dit jaar ben ik daarop terug naar de dermatoloog geweest. Toen bleek dat de acne die ik heb niet op te lossen is met al de middeltjes hierboven geschreven, mijn talgklieren maken overdadig veel olie aan en de enige medicatie die daartegen kan helpen is Accutane of Isotretinoïne (is hetzelfde, maar met een andere merknaam).

Ondertussen neem ik Isotretinoïne om en bij de 10 maanden. Er is al heel veel verschil. Eigenlijk is mijn huid glad, er staan geen puistjes meer op, maar er zijn nog heel erg veel littekens. Deze gaan hoogstwaarschijnlijk vanzelf wel minderen of weg, maar dat valt nog te zien. In juni zal ik stoppen met de medicatie, als de acne dan nog terugkomt moet ik een tweede kuur van dit medicament. Het is geen wondermiddel, er zijn ook heel erg veel nadelen aan isotretinoïne verbonden. Omdat het medicament alle olieproductie eigenlijk stopzet, heb ik constant droge lippen. Je zicht kan ook achteruitgaan, je spieren kunnen stroever worden e.d. Maar ik heb het ervoor over. Acne doet heel wat met je zelfbeeld, maar als ik nu in de spiegel kijk kan ik best wel eens blij zijn met hoe mijn gezicht eruitziet. Had ik deze medicatie niet, zag ik alleen maar rode bulten.

Ik hou jullie nog op de hoogte, maar dit was alleszinds het eerste deel van mijn acne-verhaal!

2 Comments

  1. Ik heb er ook heel erg last van gehad. Gelukkig hielp het voor mij om aan de pil te gaan!

    • lajoiedevivre lajoiedevivre

      Gelukkig helpt dat bij velen! Blij dat je ervan af bent 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *